Dicht, dichter, dichtst

Clochard

Bij portretten probeer ik altijd zo dichtbij mogelijk te komen. Met vrienden heb ik daarom wel eens de discussie of je zomaar een zwerver een camera in zijn gezicht mag drukken, zonder hem een fooi te geven. Ik vind eigenlijk van wel, want andere mensen die je op straat fotografeert geef je ook geen fooi. Een zwerver ongevraagd fooien in ruil voor zijn ellende geeft blijk van een schuldgevoel, en dat heb ik niet als ik probeer mensen mooi te portretteren.
Omdat het bij bovenstaande man niet helemaal duidelijk was, of het een zwerver betrof, of gewoon een rijke zakenman, die sochtends vroeg witte wijn dronk uit de fles, kon ik hem zonder schuldgevoel besluipen, zover als ik durfde, en zonder te fooien weer terugtrekken. Hij zal het nooit weten.

5 Responses to “Dicht, dichter, dichtst”

  1. Weimar Says:

    “Een zwerver ongevraagd fooien in ruil voor zijn ellende geeft blijk van een schuldgevoel, en dat heb ik niet als ik probeer mensen mooi te portretteren”

    Op zich wel een goede redenatie. Zo had ik er nog niet over gedacht. Maar toch, ik zie het niet per se als schuldgevoel afkopen, maar als een soort fatsoen. Een praatje maken zou dan ook al goed zijn. Of een mandarijntje aanbieden.

    Feit is dat ik zelf niet close-up durf (wel zo van de achterkant natuurlijk).

  2. Eelke Says:

    Dat van dat mandarijntje zie ik wel zitten. Zal er voortaan standaard in mijn cameratas doen. :)

  3. kraker Says:

    meneer maakt overigens op mij geen ontevreden indruk. lekker laten zitten. Hoewel een mandarijntje natuurlijk weinig kwaad kan.

  4. "ミ漬オミア-ム・ーミケム・,phpDolphin""" Says:

    Sim, tratam. Inclusive André Sá faz parte do conselho, assim como Eric Butorac.

  5. shopbop coupon Says:

    Bra Isak! Nu har vi ju faktiskt också skrivit färdigt vår argumenterande text.

Leave a Reply