Vandaag verschijnt er op Frankwatching een artikel over flow. Artikel is geschreven door de ContentKings, die tijdens Marketing 3 bekende websites confronteerde met straat-gebruiksonderzoek. Wederom een kans voor mij om de oprichters van deze sites te interviewen. Leuk om te horen, hoe verschillend ze denken over het inzetten van users. Ik denk dat ik me het meest kan inleven in de benadering van Funda: Een eigenwijze mix van problemen identificeren door de gebruikers, maar vervolgens daar zelf een oplossing voor ‘designen’.
(voor high quality kijk hier)
Voor een aankomende opdracht doe ik een kleine analyse van reclames van de efteling. De vragen die ik me stel zijn er niet op gericht hoe de shot zijn gemaakt, of belicht. Ik focus vooral op de vragen:
- Op wie is de reclame gericht?
- Wat voor sfeer wordt er neergezet?
- Wat voor rol speelt muziek en kleur hierin?
Tijdens mijn studie heb ik college gehad van de directeur van de Efteling. Hij vertelde dat het een park is voor alle leeftijden, niet alleen voor alle kinderen, maar ook voor ouders en grootouders. Om dit te schetsen, vier promo’s:
Gericht op echt jongen kinderen, lollige geluidjes, kinderen die lachen, en vrolijke kleuren (2006):
De volgende commercial is vooral gericht op de wat oudere kinderen. Thematiek is spanning, verkenning en avontuur, zoals Indiana Jones (1999).
Dan zijn er nog de ouders en grootouders. Duidelijker voorbeeld kan niet. Grappig dat in de laatste seconde toch de kinderen worden aangesproken (2003).
Het kan ook nog anders. In de volgende reclame speelt de parkbezoeker helemaal geen rol. Daarnaast komen alle type attracties evenveel naar voren, zowel de sprookjes als de thrill-rides:
Als laatste wil ik nog laten zien dat de efteling inmiddels goed doorheeft wat hun meerwaarde is. De laatste jaren staat de slogan ‘Een wereld vol Wonderen’ steeds meer centraal. Het eerste filmpje (kijk even door de tijdgeest heen) zou zich in principe in elk attractiepark in Nederland af kunnen spelen. De tweede is typisch efteling:
Donderdag was ik represent tijdens Social Strategy Talk in Amsterdam. Verslagen doen is leuk. Vooral interviews doen met mensen die je niet kent, maar waar een volle zaal ademloos naar luistert. Mensen die dus wel iets boeiends te vertellen zullen hebben.
Voor mij stond deze keer centraal om de afgeedite video snel online te hebben. Dat is gelukt. Idealiter zou het filmpje de volgende dag online moeten staan. Maar dit keer hebben we het over het weekend heen getild.
Een jaar of wat geleden, was er een documantaire te zien over een tweetal, de Yes Men. Deze activisten begonnen ooit een website genaamd GWBush.com. Een URL die maar een klein beetje verschilde van GeorgeWBush.com, en door mensen werd gezien als de echte ‘president bush’ site.
Later lukt het ze om als een zogenaamde vertegenwoordiger van Dow Chemical op BBC news te komen:
De mannen gingen verder, ze bluften zich op grote conferencies naar binnen, om als zogenaamde afgevaardigden van grote bedrijven lezingen te houden over absurdistisch radicale standpunten. Ik was destijds zeer onder de indruk van het lef en de standvastigheid van de twee mannen.
Ik meen me te herinneren, dat ze gedurende de documantaire er definitief mee stopten. Wellicht was dat een afleidingsmanoevre, want een tijdje terug las ik op Bright.nl dat de mannen weer hebben toegeslagen. Dit keer met een voorstel om brandstof te winnen uit het lichaam van overleden mensen, teneinde het wereldenergieprobleem op te lossen. Respect.
Al meerdere keren ben ik naar Pecha-Kucha avonden geweest. Tijdens deze oorspronkelijk Japanse avond presenteren vaak ontwerpers, architecten en kunstenaars projecten, met maar 1 spelregel. Het moet tijdens 20 slides van 20 seconden. Vaak viel het niveau van de presentaties tegen.
